Home Delhuzo

In de Westendelaan n° 24 staat schuin over de kerk een gebouw dat in de loop der jaren een totaal andere functie kreeg:van bouwonderneming naar kinderhome.

Voorgeschiedenis

De familie Vanhecke ligt aan de basis van dit imposant bouwwerk . Op zoek naar de wortels van de familie ging ik eens grasduinen op het gemeentelijk kerkhof. Met mijn petekind aan de vinger liep ik op zoek tussen de lange rijen zerken, toen ik plots merkte dat het knaapje spoorloos was. Ik keek paniekerig rond en van tussen de graven kwam de bengel naar me toe en riep: “Opa, vogeltje” en stak me een wit  porceleinen duifje in de hand. Gelukkig kon ik de plaats terugvinden waar het vandaan kwam. Bij het calvariekruis vond ik de monumentale zerken van Victor Vanhecke-Sanders, geboren in Oudenburg in het jaar 1830 en van Jean Vanhecke-Dejonghe. Victor vinden we terug in de gemeentelijke bevolkingslijst van 1862. Hij was aannemer van beroep en eerste schepen van Middelkerke. Hij stierf in 1911. Het was zijn zoon Jean, geboren in 1869, die in de Westendelaan de zaak verderzette. De grote oorlog brak uit en het gezin vluchtte met de laatste boot naar Engeland.

In februari 1919 kwam het gezin terug; ze bewoonden eerst de villa “Entre Dunes et Mer” en betrokken later de villa “Saint-Paul” op de Zeedijk. Pas anno 1923, zoals  trouwens op de voorgevel is vermeld, kon de familie met 8 kinderen in het huidige gebouw hun intrek nemen. Het werd gebouwd op dezelfde plaats als het verwoeste huis, maar nu van veel grotere omvang.

Nieuw gebouw

Door de grote ingangspoort met ruimte voor een garage kom je in de trapzaal. De vloer is merkwaardig; hij is gelegd door Italiaanse vaklui in wit-marmeren mozaïek, versierd met prachtige kleurrijke figuren. Deze ruimte geeft toegang tot het bureel en het woongedeelte. Een mooie brede houten trap slingert zich langs de wanden naar boven tot de 3de verdieping, waar toen het personeel logeerde. Op de 1ste  en 2de verdieping waren tien slaapkamers met een badkamer gevestigd. Waar nu  de refter is, was toen de voorraadruimte voor allerlei houtsoorten. Een poort gaf toegang tot de Westendelaan.

Waar nu de keuken is, was vroeger de “drogerij” voor het te verwerken hout. Het hele gebouw stond op een hellend vlak. Om de keuken en refter gelijkvloers te  brengen, werd ongeveer een meter afgegraven, vandaar van buiten gezien die   diepe ligging.

Verder volgde het atelier waar de deuren en ramen werden vervaardigd. De overige lokalen werden gebruikt voor allerlei materiaal in de bouwsector, die  trouwens na de oorlog 1914-1918 gouden tijden kende.

Jean Vanhecke was buiten zijn druk beroep jaren lid en van 1946 tot 1954 voorzitter van de kerkfabriek. Zijn oudste zoon Victor volgde zijn vader op tot hij in 1963 het hele bedrijf met inboedel te koop stelde.

Transformatie tot kinderhome

De familie Hubert Delefortrie-Bosschaert liet haar oog vallen op dit enorme complex. De familie bezat een uitzonderlijke ondernemingsgeest en was niet aan hun proefstuk. Hoewel kinderloos, runden ze hun boerderij in Wulvergem-Heuvelland
waarnaast ze het vakantiehuis “St.Antoine” in Koksijde en “Le Paradis des Enfants” in Spa uitbaatten. Ze verbouwden Middelkerke tot een vakantieverblijf voor 350 kinderen. Zelf kinderloos, namen ze de opvoeding op zich van de zeven  weeskinderen van haar zus en schoonbroer uit Ploegsteert.

Naam ‘Del Huzo’

Vanwaar komt nu die Italiaans klinkende naam DELHUZO?
Heel eenvoudig : de DEL van DELefortrie, de HU van HUbert en de ZO van ZOë! Het jongste meisje Andrée huwde met Jacques Leterme om samen de ouderlijke hoeve te Wulvergem uit te baten. In 1974 nam Andrée met kennis van zaken het Home Delhuzo onder haar hoede. Hun oudste dochter Sabine huwde in september 1986 met Bart Mehuys van de Spermaliehoeve om op de grens van Middelkerke de hoeve “Ter Dreve” op grondgebied Keiem te runnen. In 1991 zette Sabine  Leterme dus de traditie verder als derde generatie.

Renovatiewerken

“Nieuwe heren, nieuwe wetten” zegt het spreekwoord. Het interieur was aan  vernieuwing toe; de grote slaapzalen waren uit de mode, dus werden het kleinere slaapkamers met het vereiste comfort. Door die grote investeringen was de zaak moeilijk leefbaar geworden met de paar vakantiemaanden, daarom werd  ookgeopteerd voor zeeklassen buiten de schoolvakanties. Zo kwam er de centrale verwarming voor de winterperiode aan te pas. In het jaar 1998 moest dan wettelijk de keuken volledig in het nieuw. Vorig jaar werd de voorgevel, die bij de werken aan de overwelving van het Graningategeleed barsten vertoonde, helemaal
vernieuwd. Nu oogt Delhuzo mooier dan ooit voordien.

Het vakantiehuis heeft ook voor de gemeente een betekenis. Een 8-tal vrouwelijke arbeidskrachten vinden er een job, ook de toeleveringsbedrijven hebben er baat bij; de dokter, apotheker en andere zelfstandigen pikken een graantje mee. Van de 6.000 kinderen die er op jaarbasis verblijven, zullen er als volwassenen velen terugkeren naar de omgeving waar ze van de gezonde zeelucht hebben genoten.

Door de vele contacten voel ik waardering niet alleen voor de uitbaters die orde en tucht hoog in het vaandel dragen, maar evenveel voor de talrijke vrijwilligers, veelal leiders van jeugdbewegingen, die zich over de kinderen ontfermen.

Ten slotte wil ik na het jaar van de vrijwilliger hulde brengen aan de opvoeders die met engelengeduld de groepen minderbegaafden met familiale genegenheid  bejegenen.

Sidebar